AKCİĞER DİFÜZYON KAPASİTESİ (DLCO)

Akciğer difüzyon kapasitesi, akciğerdeki hava boşluklarından kılcal damarlara gaz geçişini değerlendiren bir solunum fonksiyon incelemesidir. DLCO veya TLCO adıyla raporlanabilir. Kontrollü test gazından derin nefes alınır ve kısa süre tutulur. Spirometrinin ölçtüğü hava akımından ve akciğer hacmi ölçümlerinden farklı bir işlevi inceler; bu testler birbirini tamamlar, birbirinin yerine geçmez.

İşlem öncesinde yakın zamanda geçirilmiş göğüs enfeksiyonu ve kullanılan ilaçlar bildirilir. Hazırlık talimatları merkeze göre değişebildiğinden randevu mektubu izlenir. İnhalerler kendiliğinden kesilmez; farklı talimat varsa sağlık ekibiyle açıklığa kavuşturulur. Ağızlığın sızdırmaz tutulması ve görevlinin nefes komutlarının izlenmesi önemlidir. Baş dönmesi, bayılacak gibi olma veya öksürük gelişirse görevliye haber verilir.

Düşük sonuç tek bir hastalığın tanısı değildir. Akciğer dokusu, damar yatağı, hemoglobin düzeyi ve ölçümün niteliği birlikte düşünülür. Alveoler hacim olan VA ve transfer katsayısı KCO yoruma yardımcı olur; düşük hacimde normal KCO bulunması düşük DLCO değerini otomatik olarak normalleştirmez. Sonuç, yakınmalar ve diğer incelemelerle birleştirilir; fizyolojik sınıflama kesin klinik tanıdan ayrılır.

Beklenen değerler uygun referans denklemiyle hesaplanır. Yaş ve boy gibi özellikler değerlendirmeyi etkiler. Kullanılan denklem ve sürümü raporda anlaşılır olmalıdır. GLI gaz transferi denklemlerinin 2020 yılında düzeltildiği unutulmamalıdır. Referans grubunun temsili sınırlılıkları vardır; tek bir veri grubunun sonuçları bütün topluluklara kusursuz biçimde genellenemez. Hesaplama değişikliği gerçek hastalık değişimiyle karıştırılmaz.

KOAH olan iki bin üç yüz yirmi dokuz kişinin izlendiği araştırmada düşük difüzyon kapasitesi ölüm riskiyle ilişkili bulunmuştur. Bu ilişki diğer bazı hastalık göstergeleri dikkate alındığında da sürmüştür. Ancak sonuç kişiye kesin yaşam süresi söylemez ve test yapılmasının tek başına sağkalımı artırdığını kanıtlamaz. Bulgular kapsamlı klinik değerlendirmeye ek bilgi sağlar.

Çocuklarda testin yapılabilirliği ayrıca değerlendirilir. Tek merkezli bir araştırmada ölçümlerin önemli bölümü yetersiz kalite nedeniyle analize alınamamıştır. Bu nedenle her çocuk için rutin test yerine açık bir klinik amaç ve güvenilir ölçüm hedeflenir. Erişkinlere ait prognostik bulgular çocuklara doğrudan aktarılmaz; araştırmanın sınırlı rutin yarar bulgusu da her çocukta test gereksizdir anlamına gelmez.