ANEVRİZMAL KEMİK KİSTİ

Anevrizmal kemik kisti, adı kist olsa da kemiği genişletip zayıflatabilen iyi huylu bir kemik tümörüdür. Çoğunlukla çocukluk ve gençlik döneminde görülür, ancak erişkinlerde de ortaya çıkabilir. Kan ve sıvı içeren boşluklar kemiğin dayanıklılığını azaltabilir. Kanser olmaması, önemsiz olduğu veya mutlaka kendiliğinden geçeceği anlamına gelmez; ağrı, şişlik ve kırığa neden olabilir.

Tanıda önemli ayrım, gerçek anevrizmal kemik kisti ile başka bir tümör içinde gelişen benzer değişiklikler arasındadır. Dev hücreli tümör, kondroblastom ve bazı kötü huylu kemik tümörleri bu görünümü taklit edebilir. MR’da sıvı-sıvı seviyeleri karakteristik olsa da tek başına tanı koydurmaz. Görüntüleme ile patolojinin birlikte değerlendirilmesi ve tedavi öncesi uygun doku örneklemesi gerekir.

Yakınmalar yavaş artan ağrı ve şişlik şeklinde başlayabilir; bazen ilk bulgu kırık olur. Omurgadaki lezyonlar sırta veya boyna ağrı verebilir, sinir bulguları ve tuvalet işlevinde sorunlarla kendini gösterebilir. Muayenede kitlenin yeri, hareket kısıtlılığı ve şekil bozukluğu değerlendirilir. Radyografi ve MR, lezyonun yayılımını ve tedavi planını anlamaya yardımcı olur.

Çocuklarda tedavi, lezyonun büyüklüğü ve yerleşimi dikkate alınarak ekip tarafından seçilir. Küretajla içerinin temizlenmesi, gerektiğinde ek yerel uygulamalar ve kemik grefti seçenekler arasındadır. Ulaşılması güç bölgelerde görüntüleme eşliğinde enjeksiyon veya damar embolizasyonu düşünülebilir. Amaç yalnız görüntüde boşluğu küçültmek değil, kemiği ve çocuğun işlevini korumaktır.

Araştırmalarda cerrahi ve enjeksiyon tedavileriyle başarılı sonuçlar bildirilmiştir; ancak doğrudan ve güvenilir karşılaştırma kanıtı sınırlıdır. Bir sistematik derlemede çalışmaların büyük çoğunluğu geriye dönük olup hasta ve yöntem farklılıkları nedeniyle üstünlük karşılaştırması yapılamamıştır. Bu nedenle tek bir başarı yüzdesi, bütün hastalar için en iyi tedaviyi belirlemez.

Tedaviden sonra kist yeniden büyüyebilir. Çocuklarda kontroller, iyileşmeyi, yapılan kemik onarımını ve olası nüksü değerlendirmek için sürdürülür. Yeni ağrı veya şişlik kontrol ekibine bildirilmelidir; takip sıklığı hastanın durumu ve uygulanan tedaviye göre düzenlenir.