BİLATERAL VESTİBÜLOPATİ

Bilateral vestibülopati, her iki taraftaki vestibüler işlevin azalması veya kaybıyla ilişkili kronik bir denge sendromudur. Yürürken ya da ayakta dururken dengesizlik, hareket sırasında görüntünün sıçraması veya bulanıklaşması ve karanlıkta ya da bozuk zeminde artan güçlükler öne çıkar. Hareketsiz oturma veya yatma sırasında yakınmaların olmaması tipik tanı örüntüsünün parçasıdır. Baş dönmesi sözcüğü tek başına bu tanıyı belirlemez.

Nedenler arasında ototoksik ilaç maruziyeti, bazı genetik hastalıklar, enfeksiyonlar ve başka iç kulak bozuklukları bulunabilir; kimi hastada neden açıklanamayabilir. Değerlendirme yalnız kulakla sınırlı tutulmaz. Duyu nöropatisi veya beyincik bulguları eşlik ediyorsa birleşik nörolojik hastalıklar araştırılır. Göz hareketlerindeki ince anormallikler, görüntülemede belirgin beyincik değişikliği ortaya çıkmadan önce görülebilir; normal görüntü bu olasılığı tek başına kapatmaz.

Vestibüler rehabilitasyon, belirti ve günlük işlev kısıtlılığı olan erişkinlerde temel yaklaşımlardandır. Program bakış stabilitesi, denge ve günlük hareket gereksinimleri için bireyselleştirilir; gözetimli uygulanması önerilir. Yalnız baş hareketi olmadan yapılan istemli göz takip veya sakkad egzersizleri, bakış stabilizasyonu tedavisinin yerine kullanılmamalıdır. İzlemde semptomlar, hedefler ve ilerlemenin durumu değerlendirilir; herkes için tek bir egzersiz reçetesi uygun değildir.

İki bin yirmi altı tarihli bir araştırmada, iki taraflı vestibülopatisi olan on kişi daha geniş bir hasta grubunun içinde rehabilitasyon öncesi ve sonrasında incelenmiştir. Bazı öznel işlev ve denge ölçümlerinde iyileşme bildirilmiştir. Bununla birlikte geriye dönük tasarım, küçük örneklem ve tedavi almayan kontrol grubunun bulunmaması, gözlenen değişimin tamamını tedaviye bağlamayı engeller.

Vestibüler implantlar kaybedilen işlevi kısmen desteklemeyi hedefleyen araştırma araçlarıdır. Güncel anlatı derlemesinde erken insan çalışmaları umut verici bulunmakla birlikte günlük işlev ve yaşam kalitesi sonuçları küçük gruplar arasında tutarlı değildir. Kalan işitmenin kaybı gibi cerrahi riskler vardır. Bu nedenle implantlar rutin, kesin başarı sağlayan bir çözüm olarak sunulmamalıdır.