BİRİKTİRME BOZUKLUĞU

Biriktirme bozukluğu, eşyanın gerçek değerinden bağımsız olarak ondan ayrılmakta sürekli güçlük yaşanmasıyla tanımlanır. Kişi eşyayı saklama gereksinimi duyar; atma düşüncesi belirgin sıkıntı yaratabilir. Biriken nesneler etkin yaşam alanlarını doldurarak olağan kullanımı engeller. Tanı için belirgin sıkıntı veya işlev kaybı gerekir. Düzenli, yaşam alanını bozmayan koleksiyon yapmak tek başına bu bozukluk değildir.

Evde yemek hazırlama, temizlik yapma ve faturalarla ilgilenme gibi gündelik işler zorlaşabilir. Yakın ilişkiler de etkilenebilir. Kişi durumdan endişe ediyorsa sağlık uzmanına başvurmalıdır; yakınları da yardım almasını destekleyebilir. Değerlendirmede eşya birikiminin yanı sıra ruh hali, davranışlar, genel sağlık ve aile öyküsü konuşulur. Bozukluk obsesif kompulsif bozuklukla ilişkili olsa da onun bir alt biçimi olarak görülmemelidir.

Fiziksel sağlık sorunları ayrıca araştırılmalıdır. Hareket kısıtlılığı veya bilişsel bozulma nedeniyle oluşan dağınıklık, her zaman biriktirme bozukluğu anlamına gelmez. Yığılmış eşyalar düşme, yangın veya altında kalma tehlikesi yaratabilir; hijyen sorunları da gelişebilir. Yakınların kişiyi utandırması ya da yalnızca bütün eşyaları kaldırması kalıcı çözüm sağlamaz. Yargılamadan yardım aramayı desteklemek önemlidir.

Tedavi zaman gerektirebilir. Bilişsel davranışçı terapi bireysel veya grup biçiminde uygulanabilir; eşya edinme ve elden çıkarma davranışları üzerinde çalışılır. Eşlik eden kaygı gibi ruhsal güçlüklerin değerlendirilmesi bakım planına dahildir. Tedavinin amacı yalnız evin görünümünü değiştirmek değil, kişinin günlük yaşamını daha iyi sürdürebilmesine yardımcı olmaktır. Klinik görüşmeler, kişinin güçlüklerini ve yardım gereksinimini anlamaya odaklanır.

Üç yüz yirmi üç yetişkinin katıldığı bir randomize araştırmada, akranların yürüttüğü on beş haftalık grup programı ile psikologların yürüttüğü on altı haftalık bilişsel davranışçı grup programı karşılaştırılmıştır. İki yaklaşım benzer belirti iyileşmesi göstermiştir. İzlemde aile ve arkadaş desteği ile ödevlere katılım daha düşük belirti şiddetiyle ilişkili bulunmuştur. Bu sonuç, her destek grubunun aynı etkiyi göstereceğini veya herkesin tamamen iyileşeceğini kanıtlamaz.