CHARLES BONNET SENDROMU

Charles Bonnet sendromu, görme kaybı bulunan kişide gerçekte olmayan görüntülerin algılanmasıyla ortaya çıkabilir. Görüntüler basit çizgiler ve desenlerden insan, hayvan veya manzaralara kadar değişebilir; renkli ya da renksiz, hareketli ya da durağan olabilir. Tipik deneyim yalnız görseldir ve kişi çoğu zaman gördüğünün gerçek olmadığını bilir. Bu durumun kendisi, psikiyatrik hastalık veya demans tanısı anlamına gelmez.

Görme azaldığında görsel sistemde oluşan değişikliklerin bu deneyimlere katkıda bulunduğu düşünülür; tek bir mekanizma kesinleşmiş değildir. Tanı tanımlarının araştırmalar arasında değişmesi, sıklık ve risk tahminlerini de etkiler. İki bin yirmi altı tarihli güncel derleme, görme işlevinin iyileştirilmesini, bilgilendirmeyi ve güven veren yaklaşımı vurgular; bütün hastalar için geçerli standart bir ilaç tedavisi bulunmadığını belirtir.

Hastalar ruhsal hastalıkla damgalanmaktan çekindikleri için görüntülerden söz etmeyebilir. Bu nedenle klinisyen, görme kaybı olan bazı kişilerde benzer deneyimler yaşanabildiğini açıklayarak konuyu nazikçe sorabilir. Başlangıç, sıklık, süre, tetikleyiciler ve günlük yaşama etkisi kaydedilir. Ses duyma gibi başka duyusal deneyimler, sanrısal yorumlar veya içgörü kaybı varsa alternatif ya da eşlik eden hastalıklar araştırılmalıdır.

Sıklık oranları başvurulan hasta grubuna göre değişir. Kırk dokuz araştırmayı birleştiren iki bin yirmi beş meta-analizinde, yirmi binden fazla göz hastasının yaklaşık onda birinde sendrom bildirilmiştir. Görme rehabilitasyonu hizmeti alan gruplarda oran daha yüksektir. Bu bulgular, genel toplumun veya belirli bir bireyin riskini doğrudan göstermez; farklı tanım ve örneklemler, tek bir yüzdeyle tüm hastaları değerlendirmeyi sınırlar.

Katarakt ameliyatı değerlendirmesine gönderilen üç yüz doksan bir kişilik yeni bir seride, on dokuz kişi karmaşık görsel deneyimler bildirmiştir. Bunlardan on biri Charles Bonnet sendromu olarak sınıflanmış, sekizinde deneyimler uykuya dalma veya uyanma geçişleriyle ilişkili bulunmuştur. Bu ayrım ayrıntılı öykünün önemini gösterir. Çalışma ameliyatın sendromu iyileştirip iyileştirmediğini sınayan bir tedavi denemesi değildir.