CHEYNE-STOKES SOLUNUMU

Cheyne–Stokes solunumu, nefeslerin büyüyüp küçüldüğü ve araya santral duraklamaların girdiği döngüsel bir örüntüdür. Solunum kontrolündeki geri bildirim dengesi bozulduğunda ortaya çıkabilir. Kalp yetmezliğiyle ilişkisi önemli olsa da bir cihaz raporunda bu ifadenin bulunması, tek başına yeni bir kalp yetmezliği tanısı koydurmaz. Örüntünün kaynağı ve klinik bağlamı birlikte incelenmelidir.

CPAP kullanan kişilerde otomatik algılama her zaman doğru değildir. Yakın tarihli bir olguda yeni başlayan burun tıkanıklığıyla birlikte cihaz Cheyne–Stokes uyarıları vermiş, ek inceleme obstrüktif ve karma olayları düşündürmüştür. Burun tıkanıklığına yönelik yaklaşım ve cihaz düzenlemesi sonrasında kayıtlar düzelmiştir. Tek olgu, bütün benzer uyarıların önemsiz olduğu anlamına gelmez; doğrulama gereksinimini gösterir. Polisomnografi kesin karakterizasyon için önemlidir.

Kalp yetmezliği bulunan bir kişide yatınca nefes darlığı, bacaklarda şişlik, kilo artışı ve belirgin yorgunluk ayrıca değerlendirilir. Hastalık hafifken yakınmalar az olabilir; hareketsiz yaşlı kişilerde nefes darlığı yerine yorgunluk ve kafa karışıklığı ön planda bulunabilir. Bu bulguların tümü her hastada görülmez ve şiddet, kalbin etkilenme biçimiyle birlikte değişebilir.

Solunum olaylarını azaltmak, hastanın klinik sonuçlarını mutlaka iyileştirmez. SERVE-HF araştırmasında düşük ejeksiyon fraksiyonu ve baskın santral apnesi olan hastalarda ASV, apne yükünü azaltırken ölüm riskini artırmıştır. Bu güvenlik bulgusu, yalnız gece cihazındaki sayılara bakarak tedavi seçilmemesi gerektiğini gösterir. Araştırmanın belirli hasta grubu ve kullanılan cihazla ilgili sınırları korunmalıdır.

Gece oksijenini değerlendiren LOFT-HF araştırması da bu ayrımı hatırlatır. Oksijenlenme ve bazı uyku ölçümleri iyileşse de klinik bileşik sonlanım açısından yarar gösterilmemiştir. Yavaş katılım nedeniyle erken sonlandırılan çalışma yalnız doksan sekiz kişiyi içermiştir. Geniş belirsizlik aralığı, sonucu kesin etkisizlik veya kesin zarar şeklinde sunmayı engeller; tedavi hedefleri ve izlem bireyselleştirilmelidir.