DEV HÜCRELİ KEMİK TÜMÖRÜ

Dev hücreli kemik tümörü, çoğunlukla kanser niteliğinde olmayan fakat bulunduğu kemikte ciddi hasar oluşturabilen nadir bir tümördür. Sıklıkla büyümesi tamamlanmış uzun kemiklerin ekleme yakın uçlarında, özellikle diz çevresinde gelişir. İyi huylu olarak adlandırılması önemsiz olduğu anlamına gelmez: kemiği zayıflatabilir, kırığa yol açabilir ve eklem işlevini bozabilir.

Kemik ağrısı, şişlik, hassasiyet veya uzvu kullanmada güçlük görülebilir. Bazı kişiler ağrısız bir kitle fark eder. Tanı ve tedavi, kemik tümörlerinde deneyimli ekip tarafından planlanır. Tümörün yeri, büyüklüğü, çevre kemiğe etkisi ve daha önce tekrarlayıp tekrarlamadığı kararları değiştirir; hasta tercihleri de bu görüşmenin parçası olmalıdır.

Görüntüleme ile dokunun mikroskobik değerlendirmesi birlikte yorumlanır. Dev hücrelerin görülmesi tek başına yeterli değildir; tümörün anormal stromal hücreleri ve karakteristik yerleşimi önemlidir. Paratiroid bezinin fazla çalışmasına bağlı dev hücre birikimi ayrı bir durumdur. Gerektiğinde akciğerler de incelenir; çoğunlukla iyi huylu davranan bu tümör nadiren akciğere yayılabilir.

Cerrahide amaç tümörü kontrol ederken kemik ve eklem işlevini olabildiğince korumaktır. Küretajla tümör boşaltılıp kemik çimentosu veya greft kullanılabilir. Daha saldırgan ya da tekrarlayan lezyonda geniş çıkarım gerekebilir; daha düşük yerel tekrar riski ile işlev kaybı arasında denge kurulur. Tek bir cerrahi yöntem bütün hastalar için uygun değildir.

Denosumab her hastaya verilmez. ABD ürün bilgisi, ameliyat edilemeyen veya ameliyatı ağır işlev kaybına yol açabilecek erişkinleri ve iskelet olgunluğu tamamlanmış ergenleri kapsar. Düşük kalsiyum düzeltilmeli, tedavi sırasında kalsiyum izlenmeli ve diş değerlendirmesi yapılmalıdır. İlaç bırakıldıktan sonra da yüksek kalsiyum gelişebildiğinden izlem kendiliğinden sonlandırılmamalıdır.

İlacın ne kadar süre kullanılacağı ve ne zaman kesileceği kesinleşmiş tek bir kurala bağlı değildir. Küçük bir geriye dönük araştırmada tedavi kesildikten sonra bazı hastalar stabil kalırken bazılarında ilerleme görüldü. Bu sonuç, herkesin ilacı güvenle bırakabileceğini göstermez; kesme kararı ve sonraki takip bireyselleştirilmelidir.