DİGOKSİN ZEHİRLENMESİ

Digoksin dozu ve son alım zamanı, böbrek işlevindeki değişim, kusma-ishal, susuz kalma ve tiroit hastalığı sorgulanır. Amiodaron, verapamil veya diltiazem gibi etkileşen ilaçlar özellikle kaydedilir.

İleri yaş, eşlik eden kalp hastalığı ve çoklu ilaç kullanımı klinik yorumu etkiler. Ölçülen düzey, maruziyetin akut veya kronik oluşundan bağımsız bir tanı ölçütü olarak kullanılmamalıdır.

Nabız ve ritim, kan basıncı, bilinç, periferik perfüzyon ve sıvı durumu değerlendirilir. Bulantı veya görme yakınmalarının yokluğu ağır kardiyak etkilenmeyi dışlamaz.

Bradikardi, atriyoventriküler blok veya ventriküler aritmi olabilir. Seri EKG ve mümkünse sürekli monitörizasyon yapılır; hipotansiyon ve organ perfüzyon bozukluğu ağırlığı artırır.

Digoksin kullanan kişide çanak biçimli ST depresyonu tek başına toksisite kanıtı değildir; terapötik etki sırasında da görülebilir. EKG değişikliği klinik belirtiler ve elektrolitlerle birlikte yorumlanır.

Bradikardi, böbrek yetmezliği, AV düğüm baskılanması, şok ve hiperkalemi birlikteliğinde BRASH tablosu ve diğer hız yavaşlatıcı ilaçların katkısı değerlendirilir. Digoksin toksisitesiyle birlikte bulunabilir; tek etken varsayımı yanıltıcıdır.

Kronik maruziyette eşlik eden hastalıklar bradikardi ve hiperkalemiye katkıda bulunabilir. Antidot yanıtının sınırlı olması, başka nedenlerin de araştırılmasını gerektirir.

TANI VE TESTLERİN SINIRLARI

Şüphede ilk serum örneği alınır; son alımdan sonraki ilk saatlerde sonuç doku dağılımını yansıtmayabilir. Uygun tekrar örneği en az altı saat sonra yorumlanır; yaşamı tehdit eden tabloda tedavi sonuç için bekletilmez.

Kreatinin, potasyum, magnezyum ve kalsiyum değerlendirilir. Hipokalemi, hipomagnezemi ve hiperkalsemi toksisiteye yatkınlığı artırabilir. Terapötik aralıkta bir digoksin sonucu klinik toksisiteyi kesin olarak dışlamaz.

Fab sonrası standart toplam digoksin ölçümü bağlı, etkisiz ilacı da yansıtarak yükselebilir; tedavi başarısızlığı olarak yorumlanmamalıdır. Böbrek bozukluğunda ölçüm girişimi daha uzun sürebilir.

TEDAVİ VE GÜVENLİK

Toksisite geliştiğinde digoksin kesilir; ciddi bulgularda acil uzman değerlendirmesi ve elektrolit bozukluklarının kontrollü düzeltilmesi gerekir.

AHA, yaşamı tehdit eden digoksin zehirlenmesinde çocuk ve erişkinlere digoksin-spesifik Fab uygulanmasını önerir.

Fab ürününe veya yardımcı maddelerine aşırı duyarlılık kontrendikedir. Koyun proteini, papain veya alfa-gal alerjisi risk açısından sorgulanır; anafilaksi müdahale olanakları hazır tutulur. Gebelikte yarar-risk değerlendirilir; tedavi sırasında emzirmeye ara verilir. Çocuklarda veri sınırlıdır, küçük çocukta hacim yükü izlenir.

Hemodiyaliz ve diğer ekstrakorporeal yöntemler digoksini veya digoksin-Fab kompleksini uzaklaştırmak için önerilmez. Bu öneri, hastanın zehirden bağımsız başka bir böbrek destek gereksinimini değerlendirmeyi engellemez.

Antidot önceliklidir; geçici transvenöz pil gibi girişimler uzman ekipçe değerlendirilir. Antidot verilmiş hastada idame digoksin, akut dönemde rutin olarak yeniden başlanmaz; yeniden kullanım için ayrı yarar-risk değerlendirmesi gerekir.

Fab sırasında ve sonrasında EKG, kan basıncı ve potasyum izlenir. Potasyum düşebilir, kalp yetersizliği veya hızlı atriyal fibrilasyon belirginleşebilir. Böbrek bozukluğunda günler sonra toksisite tekrarı mümkündür; izlem klinik gidişe göre uzatılır.

Tedavi sonrası yalnız kan değerleri değil klinik düzelme ve bakım gereksinimi değerlendirilir. Bir retrospektif seride Fab alanlarda toksisite daha erken düzelmiş ve yoğun bakım süresi kısa bulunmuştur; bu ilişki bireysel sonuç garantisi değildir.

ACİL UYARILAR VE SEVK

Ventriküler aritmi, asistoli, semptomatik ileri AV blok, organ bozukluğuyla hipotansiyon veya ciddi hiperkalemi acil antidot ve ileri bakım değerlendirmesi gerektirir.