DIŞKIDA KALPROTEKTİN ÖLÇÜMÜ

Dışkıda kalprotektin ölçümü, bağırsakta iltihabi etkinlik olup olmadığını değerlendirmeye yardım eden bir testtir. Kalprotektin, bazı bağışıklık hücrelerinden salınan bir proteindir ve bağırsak içeriğine geçerek dışkıda ölçülebilir. Uzayan ishal, karın ağrısı veya benzer yakınmalar araştırılırken inflamatuvar bağırsak hastalığı ile irritabl bağırsak sendromu arasında ayrım yapmaya katkı sağlayabilir. Ancak yüksek sonuç tek başına Crohn hastalığı veya ülseratif kolit tanısı koydurmaz. Bağırsak enfeksiyonları ve bazı başka durumlar da değeri yükseltebilir. Testin amacı nedeni kesinleştirmek değil, ileri değerlendirmeye yön vermektir. Bilinen inflamatuvar bağırsak hastalığında ise tedaviye yanıt ve hastalık etkinliğini izlemek için kullanılabilir.

İlk tanı araştırmasıyla, tanısı zaten konmuş hastalığın izlenmesi aynı klinik durum değildir. Amerikan Gastroenteroloji Birliği, ülseratif kolitte yakınmalarla biyobelirteçlerin birlikte değerlendirilmesini önerir. Belirtisiz dönemde düşük kalprotektin bazı hastalarda aktif inflamasyon olasılığını azaltabilir. Buna karşılık yakınma olmadığı halde belirteç yüksekse, yalnız sayıya bakarak tedaviyi artırmak yerine endoskopik değerlendirme tercih edilir. Hafif yakınmaların bulunduğu durumlarda da sonuç tek başına ilaç değişikliğinin gerekçesi olmamalıdır. Böylece laboratuvar değeri, klinik tabloyla uyuşup uyuşmadığı bakımından ele alınır. Her yüksek değer için aynı işlem veya aynı tedavi basamağı uygulanmaz; hastanın hangi izlem durumunda olduğu önemlidir.

Kalprotektinin izleme katkısı, klinik araştırmalarda başka bilgilerle birlikte değerlendirilmiştir. Erken Crohn hastalığında yapılan CALM çalışması, belirtiler ve inflamasyon belirteçleriyle yönlendirilen sıkı kontrol yaklaşımını yalnız klinik değerlendirmeye dayalı yaklaşımla karşılaştırmıştır. Birinci grupta yaklaşık bir yıllık izlemde bağırsak yüzeyindeki iyileşme daha sık görülmüştür. Bu sonuç kalprotektinin tek başına tedavi ettiği veya tek bir ölçümün herkes için yeterli olduğu anlamına gelmez. Çalışma belirli hastalarda ve belirli bir tedavi algoritmasıyla yürütülmüştür. Testi klinik kararın yerine koymak yerine kararın bir bileşeni olarak kullanmak gerekir. Araştırmanın sonucu, belirtilerin tek bilgi kaynağı olmamasının değerini göstermektedir.