DİSTAL ÖZOFAGUS SPAZMI

Distal özofagus spazmı, yemek borusunun alt bölümünde zamanından erken kasılmalarla ilişkili bir hareket bozukluğudur. Klinik olarak anlamlı tanı için yutma güçlüğü veya kalp dışı göğüs ağrısı bulunmalı; yüksek çözünürlüklü manometride yutmaların en az yüzde yirmisinde erken kasılma, bileşkede ise normal gevşeme gösterilmelidir. Tek başına anormal basınç örüntüsü yeterli değildir. Opioid kullanımı benzer bulgular oluşturabileceğinden ilaç öyküsü değerlendirmeye dahildir.

Göğüs ağrısı kalp krizini taklit edebilir. Yeni veya şiddetli ağrıya nefes darlığı, bayılacak gibi olma ya da soğuk terleme eşlik ediyorsa bunu önceden bilinen spazma bağlamadan acil yardım alınmalıdır. Kalp hastalığı dışlandıktan sonra endoskopiyle darlık gibi yapısal nedenler araştırılır.

Tedavi manometriyi normalleştirmekten çok yakınmaları azaltmayı amaçlar. Düz kas gevşeticiler bazı hastalarda yararlı olabilir; ancak baş ağrısı, tansiyon düşmesi ve ödem kullanımı sınırlayabilir. İlaç etkinliğine ilişkin çalışmalar yetersizdir. Botulinum toksininin akalazyadaki sonuçları distal spazma doğrudan aktarılamaz; bu hastalıkta kanıtlar tutarsızdır. İleri girişimler özellikle ağır, dirençli yutma güçlüğünde uzman değerlendirmesi gerektirir.

Reflü eşlik edebilir, fakat her spazm reflünün sonucu değildir. Altmış dokuz hastalık retrospektif çalışmada reflüsü olan ve olmayan grupların belirti profilleri benzer bulunmuştur. Bu gözlem reflü araştırmasını gereksiz kılmaz; reflü tedavisinin spazmın doğal seyrini değiştirdiğini de kanıtlamaz. Asit baskılayıcı tedavi kararında eşlik eden reflü bulguları ayrıca değerlendirilmelidir.

Peroral endoskopik miyotomiyle seçilmiş hastalarda iyileşme bildirilmiştir. İki merkezli retrospektif serinin distal spazm alt grubunda erken başarı yüksek olsa da bir yıllık değerlendirmeye çok daha az hasta ulaşmıştır. İşlem sonrası reflü özofajiti ve girişimle ilişkili komplikasyonlar görülebilir. Kontrol grubu bulunmayan bu sonuçlar her hastaya miyotomi önerilmesi için yeterli değildir; beklenen fayda, reflü riski ve yeniden girişim olasılığı birlikte tartılmalıdır.