ENDOSKOPİK SİNÜS CERRAHİSİ

Endoskopik sinüs cerrahisi, burun deliklerinden ilerletilen endoskop yardımıyla sinüslerdeki tıkanıklık ve hastalıklı alanların tedavi edildiği uzmanlık girişimidir. Genellikle genel anestezi altında yapılır. Amaç drenajı, burundan solunumu ve bazı hastalarda koku duyusunu iyileştirmektir. Sinüs boşluklarına yerel tedavilerin ulaşmasını kolaylaştırabilir; tanı amacıyla yapılan basit nazal endoskopiyle aynı işlem değildir.

Kronik rinosinüzitte cerrahi kararı belirtiler, hastalığın özellikleri, yaşam kalitesi ve daha önce uygulanan tedaviler birlikte değerlendirilerek verilir. Her hastaya zorunlu aynı ilaç listesi ve aynı tedavi süresini uygulamak doğru değildir. Ameliyatın beklenen yararı cerrahi dışı bakımdan fazla olmalı ve hasta uzun süreli hastalık yönetimi gerekebileceğini anlamalıdır.

Ameliyat hazırlığında ek hastalıklar, kullanılan ilaçlar ve enfeksiyon durumu gözden geçirilir. Cerrahi görüntüler ve gerekli ekipman hazır olmalı; onam ameliyat günü yeniden doğrulanmalıdır. Karmaşık olgularda uygun sinüs cerrahisi deneyimi olan ekibin seçimi önem taşır. Taburculuk yalnız işlemin bitmesine değil, gözlemde kanama olmamasına, ağrı kontrolüne ve sıvı-besin alımına da bağlıdır.

İlk dönemde burun tıkanıklığı, akıntı, basınç hissi ve yorgunluk görülebilir. Kanama, enfeksiyon, nadiren göz çevresi yaralanması veya beyin-omurilik sıvısı kaçağı riskleri vardır. Cerrahi bütün sinüs hastalıklarını kalıcı olarak ortadan kaldırmayabilir. Kontroller ve devam eden tedaviler iyileşmenin parçasıdır; bazı kişilerde yeniden girişim gerekebilir.

Ameliyattan sonra yıkama önerilmişse kullanılan suyun güvenliği önemlidir. Doğrudan musluk suyu yerine steril veya distile su ya da uygun biçimde kaynatılıp soğutulmuş su kullanılmalıdır. Nadir fakat ciddi enfeksiyonlar nedeniyle yalnız içilebilir olması, suyun burun yıkaması için güvenli olduğunu göstermez.

MACRO araştırmasında, yerel burun tedavisine eklenen cerrahi altı ayda yaşam kalitesini karşılaştırma gruplarından daha fazla iyileştirdi. Araştırmanın çoğunluğu polipli hastalardan oluşuyordu. Cerrahi yapılacak grubun körlenememesi ve kısa birincil izlem süresi, sonucu yorumlarken dikkate alınmalıdır; her alt tipte eşit yarar gösterildiği varsayılmaz.