İMMÜN KONTROL NOKTASI İNHİBİTÖRÜ İLİŞKİLİ PNÖMONİT

İmmün kontrol noktası inhibitörü ilişkili pnömonit, kanser tedavisinin bağışıklık yanıtını değiştirmesi sırasında gelişebilen akciğer inflamasyonudur. Klinik ve radyolojik görünümü değişkendir; enfeksiyon, akciğer ödemi veya tümörün ilerlemesiyle karışabilir. Organize pnömoni örüntüsü sık görülse de tek başına tanı koydurmaz. Bronkoalveoler lavaj enfeksiyonun dışlanmasına yardımcı olabilir, ancak hücresel bulguları hastalığa özgü değildir. Tanı, tedavi zamanlamasıyla birlikte diğer açıklamaların dikkatle değerlendirilmesini gerektirir.

Hastalar yeni nefes darlığı, kalıcı öksürük, ateş veya göğüs ağrısıyla başvurabilir. Hipoksemi solunum yetmezliğine ilerleyebilir; bazı kişilerde ise yakınma olmadan tomografide inflamasyon saptanır. Önceden var olan interstisyel akciğer anormallikleri risk açısından önemlidir. Şüpheli durumda yüksek çözünürlüklü tomografi ve gerektiğinde solunum fonksiyon değerlendirmesi kullanılır. Belirtilerin geçmesi sonrasında da yeniden alevlenme olabileceği için takip sürdürülür.

Tedavi hastalığın derecesine göre farklılaşır. ASCO akciğer toksisitesi önerilerinde semptomatik derece iki hastalıkta inhibitöre ara verilmesi ve kortikosteroid yaklaşımı öngörülür. Derece üç veya dört pnömonitte kalıcı ilaç kesilmesi ve hastane tedavisi gerekir. İlk steroid yanıtı yetersizse daha ağır hastalık yaklaşımına geçilir; değerlendirme yalnız görüntüleme sonucuna değil, oksijen gereksinimi ve klinik duruma da dayanır.

Uzun dönem izlem önemini korur. Altı haftada azaltılan prednizolon tedavisini izleyen tek kollu faz iki araştırmanın devam analizinde, elli altı hastanın yirmi ikisinde nüks bildirilmiştir. Organize pnömoni örüntüsü ve daha geç başlangıç nüksle ilişkili bulunmuştur. Çalışma farklı azaltım sürelerini rastgele karşılaştırmadığından, bütün hastalara aynı uzun tedavinin gerektiği sonucunu vermez.

Japonya’daki prospektif torasik kanser kohortunda altı yüz on dört hastanın yetmiş sekizinde pnömonit gelişmiştir. Başlangıçtaki interstisyel anormallikler, yoğun sigara öyküsü ve bazı tedavi özellikleri riskle ilişkili bulunmuştur. Seçilmiş bir gözlemsel kohortun oranları her kanser türüne doğrudan taşınamaz; bireysel risk ve izlem, kanser tedavisinin olası yararıyla birlikte değerlendirilmelidir.