İSTEMSİZ ANORMAL HAREKET ÖLÇEĞİ İLE TARDİF DİSKİNEZİ İZLEMİ

İstemsiz Anormal Hareket Ölçeği, AIMS kısaltmasıyla bilinen klinisyen değerlendirmesidir. Tardif diskinezide hareketlerin şiddetini kaydetmek ve zaman içindeki değişimini izlemek için kullanılır. Tek başına hastalığın tanısını koymaz. Eğitimli bir sağlık çalışanının muayenesi ve sistematik kaydı önemlidir. Bu yazı ölçeğin soru formunu, uygulama yönergesini veya puanlama çapalarını çoğaltmaz; yöntemin klinik karar içindeki yerini açıklar.

Antipsikotik kullanan bir kişide her olağandışı hareket aynı nedenden kaynaklanmaz. Akatizi, distoni ve parkinsonizm de değerlendirilmelidir. İlaçların geçmiş ve güncel kullanımı, hareketlerin başlama zamanı ve muayene bulguları birlikte ele alınır. AIMS toplamı için herkeste müdahaleyi zorunlu kılan tek bir eşik yoktur. Aynı toplam puanın kişilerde farklı etkileri olabilir; sayı bağlamından koparılarak yorumlanmamalıdır.

Hareketlerin günlük yaşama etkisi, görünen şiddetinden farklı olabilir. Kişinin farkındalığı, sosyal yükü ve yaşam kalitesi ayrıca sorulmalıdır. Bunlar motor muayene puanının yerine geçmez. Toplam puan doğrusal bir ölçü değildir; belirli bir puan artışı bütün kişilerde aynı derecede kötüleşme anlamına gelmeyebilir. Klinik izlem, hem hareketi hem kişinin yaşadığı güçlüğü görünür kılmalıdır.

Yeni hareketler hafif olsa bile sağlık çalışanına bildirilmelidir. İlaç değişikliği veya bırakma kararı hekimle birlikte verilmelidir; herkes için aynı çözüm yoktur. Çekilme sırasında tardif diskineziye benzeyen hareketler ortaya çıkabilir. Tedavinin ruhsal durum üzerindeki yararı ile hareket sorunlarının yükü birlikte tartışılır. İlacı kendi kendine değiştirmek yerine, güvenli bir plan ve sonrasındaki izlem üzerinde anlaşmak önemlidir.

Araştırmalarda iki puanlık AIMS azalması klinik açıdan anlamlı en küçük değişim için önerilmiştir. Bu bulgu, üç ilaç çalışmasının sonradan yapılan birleşik analizinden gelir. Katılımcılar psikiyatrik açıdan stabil seçilmişti; sonuç her hastaya otomatik uygulanamaz. Bu değer yeni bir tanı sınırı veya herkes için tedavi başlama kuralı değildir; belirli araştırma koşullarında değişimi yorumlamaya yardımcı olur.