KARDİYAK RESENKRONİZASYON TEDAVİSİ

Kardiyak resenkronizasyon tedavisi, kalbin karıncıklarının daha uyumlu çalışmasını sağlamak için elektriksel uyarı veren bir cihaz tedavisidir. Kısaca CRT olarak adlandırılır. Amaç, uygun kalp yetersizliği hastalarında pompalama verimini artırmak ve yakınmaları azaltmaktır. Yalnız kalp hızını düzenleyen sıradan pil uygulamasıyla aynı klinik hedefe sahip değildir. Cihaz seçimi öncesinde elektrokardiyografi ve kalbin işlevini değerlendiren incelemeler yapılır.

Tedavi her kalp yetersizliği hastasına uygun değildir. Güncel Avrupa kılavuzunda seçim; yakınmalar, ilaç tedavisine rağmen süren işlev bozukluğu, kalbin ritmi ve elektriksel iletim özelliklerinin birlikte değerlendirilmesine dayanır. Özellikle sol dal bloğu ve belirgin geniş QRS bulunan uygun hastalarda yarar güçlü biçimde desteklenir.

Cihaz kararı yalnız bir ölçüm değerine indirgenmemelidir. Hastanın beklentileri, bakım hedefleri, genel prognozu ve kısa ya da uzun dönem işlem riskleri konuşulmalıdır. İmplantasyondan sonra uzaktan cihaz izlemi yararlı olsa da, yüz yüze klinik değerlendirme ve gerekli kalp incelemelerinin yerini bütünüyle almaz. Tedavinin etkisi zaman içinde gözden geçirilir.

CARE-HF adlı randomize araştırmada, uygun seçilmiş kalp yetersizliği hastalarına ilaç tedavisine ek olarak resenkronizasyon uygulanması önemli klinik yararlar sağlamıştır. Hem birleşik klinik sonlanım hem ölüm riski azalmıştır. Ancak çalışma günümüzün tüm ilaç seçeneklerinden önce yürütülmüştür; sonuçlar bütün kalp hastalarına veya herhangi bir ritim bozukluğuna doğrudan genellenmemelidir.

Daha önce kalp pili veya defibrilatör takılmış bazı hastalarda da sonradan CRT’ye yükseltme gündeme gelebilir. BUDAPEST araştırması, yüksek sağ karıncık uyarım yükü ve düşük pompalama işlevi bulunan seçilmiş hastalarda bu yaklaşımı değerlendirmiştir. Bu, mevcut her pilin değiştirilmesi gerektiği anlamına gelmez; çalışmanın hasta özellikleri ve kişinin klinik durumu önemlidir.

Cihaz yerleştirilmesi kanama, enfeksiyon veya kabloların yer değiştirmesi gibi riskler taşır. Başarılı bir implantasyondan sonra bile bütün hastalarda aynı ölçüde iyileşme görülmeyebilir. Haftalar ya da aylar sonra gelişen ateş bile cihaz çevresinde enfeksiyon açısından değerlendirme gerektirebilir. İyileşme süreci ve kontrol programı kişinin durumuna göre planlanmalıdır.