KORNEA TOPOGRAFİSİ VE TOMOGRAFİSİ

Kornea topografisi, gözün önündeki saydam tabakanın yüzey biçimini haritalayan bir incelemedir. Kornea eğriliğindeki düzensizliklerin anlaşılmasına yardım eder. Astigmatizma, keratokonus, skar ve bazı yüzey oluşumlarının değerlendirilmesinde kullanılabilir. Kontakt lens uyumunu ve bazı göz ameliyatlarının planını destekleyen bilgiler sağlar. İnceleme sırasında kişi çene ve alın desteğine yerleşir, belirlenen hedefe bakar. Optik görüntüleme göze temas etmeden yapılır. Tek çekim kısa sürse de yeterli görüntü elde etmek için tekrarlanabilir.

Topografi ve tomografi günlük dilde birbirinin yerine kullanılsa da teknik kapsamları farklıdır. Topografi ön yüzey eğriliğini değerlendirir. Tomografi, korneanın ön ve arka yüzeylerini birlikte inceleyerek kalınlık dağılımı ve yükseklik haritaları gibi ek bilgiler verir. Haritanın hangi ölçümü gösterdiğini bilmeden renkleri yorumlamak yanıltıcı olabilir. Aynı hastanın ön eğrilik, arka yükseklik ve kalınlık görüntüleri farklı klinik sorulara yanıt verir. Ön yüzey görüntüsü, arka yüzey değerlendirmesinin yerine geçmez.

Keratokonus izlemi yalnız bir fotoğraf çekilmesinden oluşmaz. Görme düzeyi, gözlük ölçümü ve biyomikroskopik muayene de değerlendirmeye katılabilir. Yeni ölçümler önceki incelemelerle karşılaştırılır; hastalığın dengede olup olmadığı veya ek değerlendirme gerekip gerekmediği araştırılır. Görüntülerin çekildiği ziyaret ile sonuçların hekim tarafından değerlendirildiği zaman farklı olabilir. Değişiklik saptanması, uygun kornea kliniğine yönlendirme nedeni olabilir. İzlem düzeni hastanın durumuna göre belirlenir; her merkezde aynı ziyaret aralığının uygulanması gerekmez.

Ölçümde görülen her küçük fark gerçek hastalık ilerlemesi değildir. Tekrarlanan çekimlerin değişkenliği, kullanılan cihaz ve keratokonusun şiddeti değerlendirmeyi etkiler. Yakın tarihli bir araştırmada ardışık ölçümlerin ortalamasını kullanmak ölçüm kesinliğini iyileştirmiştir. Bununla birlikte araştırmanın sonuçları doğrudan kullanılan cihaza aittir. Bir cihaz için geliştirilen değişim sınırını başka cihazlara sorgulamadan aktarmak doğru değildir. İzlemde karar, ölçüm gürültüsü ile gerçek değişikliğin ayrımını gözetmelidir; tek sayısal sapma otomatik olarak tedavi gerektirmez.