LOBOMİKOZ

Lobomikoz, deri ve deri altı dokusunu tutan, yavaş ilerleyen kronik bir mantar enfeksiyonudur. Jorge Lobo hastalığı ve lakaziyoz adlarıyla da bilinir. Daha çok Orta ve Güney Amerika’nın tropikal bölgelerinde görülür. Lezyonlar aylar veya yıllar içinde genişleyen, keloid izine benzeyen sert kabarıklıklar oluşturabilir. Kulak, kol, bacak ve yüz gibi açık bölgeler sık etkilense de başka yerleşimler de mümkündür.

Muayenede lezyonların tek bölgede mi yoksa birden fazla bölgede mi olduğu kaydedilir. Nodül, plak, ülser veya atrofik alanlar birlikte bulunabilir. Başlangıç yaygınlığı, ilerlemeyi değerlendirmek için önemlidir. Cerrahi sonrası geç nüks görülebileceğinden yalnız erken yara iyileşmesiyle izlem sonlandırılmaz. Aynı yerde yeniden büyüme ve başka bölgelerde yeni lezyonlar yeniden değerlendirme gerektirir.

Tedavi hastalığın kapsamına göre planlanır; ilaç ve cerrahinin birlikte kullanıldığı araştırmalarda yanıtı tek bir yönteme bağlamak güçtür. Tedaviye devam edebilme ve izlem süresi, bildirilen sonuçların yorumunu değiştirir. Çoklu ilaç araştırmasında ek itrakonazol daha iyi sonuç göstermemiştir; bu, her hastada kesin etkisizlik anlamına gelmez. Araştırma düzeyindeki kür ölçütleri ve değişken takip süreleri, kişiye kalıcı iyileşme sözü vermek için yeterli değildir. Karşılaştırma grubunun sonradan tedavi uyumuna göre oluşması da kanıtı sınırlar.

Öyküde tropikal bölgede yaşama veya çalışma, önceki keloid tanısı, cerrahi ve yeniden büyüme sorgulanır. Tekrarlayan kulak lezyonunu yalnız yara izi kabul etmek tanıyı geciktirebilir. Keloid, lepra ve leishmaniasis gibi durumlarla ayrım gerekir. Baş bölgesi hastalığında işlev ve görünüm dikkate alınır; birden çok yöntemle düzelme hangi yaklaşımın etkili olduğunu tek başına göstermez.

Yeni ülserleşme veya belirgin değişiklik yeniden dermatoloji değerlendirmesi gerektirir. Kronik lezyonlarda ikincil enfeksiyon ve nadiren skuamöz hücreli kanser bildirilmiştir. Ağrısız görünüm ilerleme olmadığının güvencesi değildir.