MASİF KANAMA YÖNETİMİ

Masif kanama yönetimi, yalnız çok sayıda kan ürünü vermek değildir. Yaşamı tehdit eden kanamanın tanınması, ekibin hızla harekete geçirilmesi ve kanama kaynağının kontrol edilmesi birlikte yürütülür. Değerlendirme hastanın dolaşım durumu ve tedaviye yanıtına dayanır; yaşın uçlarında veya gebelikte beklenen dolaşım bulguları farklı görünebilir. Yerel protokol, yatak başı ekip ile laboratuvarın ortak çalışmasını düzenler.

Kanama sırasında pıhtılaşmayı destekleyen koşullar da önemlidir. Vücut sıcaklığının korunması, düşük kalsiyumun ölçümlere göre düzeltilmesi ve asidozun ele alınması tedavinin parçalarıdır. Bununla birlikte, yalnız pH değerini düzeltmek pıhtılaşma bozukluğunu hemen ortadan kaldırmayabilir. Kan ürünleri ve hemostatik tedaviler, uygun laboratuvar veya viskoelastik testlerle yönlendirilen bir algoritma içinde değerlendirilir; tek bir ölçüm tüm yaklaşımın yerini tutmaz.

Her kanama nedeni için aynı ilaç yaklaşımı doğru değildir. Avrupa travma rehberi, kanayan veya önemli kanama riski taşıyan travma hastalarında traneksamik asidin erken ve yaralanmadan sonraki ilk üç saat içinde verilmesini önerir. Bu kararı viskoelastik test sonucuna kadar ertelememek gerektiğini belirtir. Bu öneri, travmaya ilişkin belirli bir kapsam taşır.

Buna karşılık HALT-IT araştırmasında akut gastrointestinal kanamada incelenen yüksek doz, uzun infüzyonlu traneksamik asit rejimi kanamaya bağlı ölümü azaltmamış, venöz tromboemboli daha sık görülmüştür. Dolayısıyla bir kanama türündeki yarar beklentisi başka bir kanama türüne taşınmamalıdır. Çalışmanın sonucu, kanamanın yerine ve araştırılan tedavi rejimine bağlı olarak yorumlanmalıdır; “kanama varsa aynı ilaç yararlıdır” sonucu çıkarılamaz.

Kan bileşenlerinin oranları konusunda da sonuçlar dikkatle okunmalıdır. Ağır travmalı hastalarda yapılan PROPPR çalışmasında iki farklı bileşen oranı karşılaştırılmıştır. Bir grupta kanamanın durması daha sık olsa da ilk gün ve otuzuncu gündeki tüm nedenlere bağlı ölüm açısından anlamlı fark gösterilmemiştir. Bu ayrım, bir ara sonucun iyileşmesini genel sağkalım üstünlüğüyle eşitlememek gerektiğini gösterir.