NEGATİF BASINÇLI AKCİĞER ÖDEMİ

Negatif basınçlı akciğer ödemi, üst hava yolu tıkalıyken güçlü inspirasyon çabasının akciğer damarları ve alveoller üzerinde oluşturduğu basınç değişimiyle ilişkilidir. Anesteziden uyanma dönemindeki laringospazm önemli bir örnektir; başka üst hava yolu engelleri de neden olabilir. Hızla gelişen solunum sıkıntısı, oksijen düşüklüğü ve köpüklü balgam klinik kuşkuyu artırır.

İlk amaç tanıyı görüntülemeyle kesinleştirmekten önce hava yolu açıklığını ve oksijenlenmeyi sağlamaktır. Pozitif basınç desteği yararlı olabilir, fakat noninvaziv yöntem açık hava yolu bulunan, uyanık ve işbirliği yapabilen hastaya uygundur. Ağır solunum bozukluğu veya bu yaklaşımın başarısızlığı invaziv hava yolu ve ventilasyon gerektirebilir.

Akciğer ödemi görülmesi otomatik olarak kalp yetersizliği tedavisi uygulanacağı anlamına gelmez. Negatif basınçlı ödemde diüretiklerin rolü tartışmalıdır; damar içi etkili hacim azalmasını ağırlaştırma olasılığı dikkate alınır. Kortikosteroidlerin özgül ödem tedavisindeki rutin yararı da gösterilmemiştir. Aspirasyon ve kardiyak nedenler dahil alternatif açıklamalar hastanın bağlamına göre araştırılır.

Anestezi sonrası beş hastanın bildirildiği seride dört olay dilin geriye düşmesine, bir olay laringeal maskenin yer değiştirmesine bağlanmıştır. Bu bulgular, nedenin her zaman laringospazm olmadığını hatırlatır. Hastalar düzelmiş olsa da kontrolsüz olgu serisi, birlikte kullanılan ilaçların tek tek etkinliğini veya bütün hastaların prognozunu kanıtlamaz.

Eşleştirilmiş bir vaka-kontrol araştırması, ameliyathanede ekstübasyon sonrası gelişen olayları incelemiştir. Çok sayıdaki anestezi kaydı içinde az sayıda kesin olgu saptanmış, aktif sigara kullanımı ve endotrakeal entübasyonla ilişki bildirilmiştir. Bu sonuçlar belirli bir merkez ve perioperatif tanı tanımına bağlıdır; tüm hava yolu tıkanıklıkları için evrensel sıklık veya nedensel risk olarak sunulmamalıdır.

Klinik takipte yalnız ilk düzelme değil, oksijen ihtiyacı ve hava yolu güvenliği değerlendirilir. Hafif ya da gecikmiş bulgular da gelişebildiğinden riskli hastalarda gözlem önemlidir. Devam eden veya yeniden başlayan solunum bozukluğu, başka nedenlerin yeniden düşünülmesini ve destek düzeyinin klinik gereksinime göre artırılmasını gerektirir.