NİPAH VİRÜSÜ ENFEKSİYONU

Nipah virüsü enfeksiyonu, uygun seyahat veya temas öyküsü bulunan kişide ateşli hastalıkla birlikte gelişen nörolojik ya da solunumsal belirtiler nedeniyle düşünülmelidir. Başlangıçta baş ağrısı, öksürük, boğaz ağrısı, kusma ve nefes darlığı görülebilir. Daha sonra uykuya eğilim, yönelim bozukluğu, nöbet veya koma gelişmesi mümkündür. Hasta kişinin ailesi, bakım verenleri ve sağlık çalışanları temas açısından özellikle değerlendirilir. Belirtilerin özgül olmaması nedeniyle yalnız klinik görünüm tanı koydurmaz; hastalığın görüldüğü bölgelerde bulunma öyküsü değerlendirmeye yön verir. Bilinç değişikliği veya solunum güçlüğü beklemeyi değil acil tıbbi değerlendirmeyi gerektirir.

Dünya Sağlık Örgütü, erken ve nitelikli destekleyici bakımın önemini vurgular. Hastanın oksijen gereksinimi, sıvı ve beslenme durumu, beyin ve akciğer komplikasyonları ile diğer organ işlevleri izlenir. Onaylanmış özgül ilaç veya aşı bulunmamaktadır. Diğer ensefalit ve pnömoni nedenleriyle klinik örtüşme olduğundan uzman değerlendirmesi gerekir. Korunmada hasta kişilerle korunmasız yakın temastan kaçınma, el hijyeni ve gıda güvenliği önemlidir. Çiğ hurma özsuyu tüketilmemeli; meyveler yıkanıp soyulmalıdır. Sağlık kuruluşunda uygun enfeksiyon kontrolü, hastanın bakımından ayrı düşünülemez; yakınların korunması da bakım planının parçasıdır.

Bangladeş’te enfeksiyondan sağ kalan elli iki erişkinin kesitsel değerlendirmesinde, uyku, yürüme, yorgunluk ve bellek sorunları bildirilmiştir. İşlevsel değerlendirmede katılımcıların yaklaşık üçte ikisinde en az bir alanda güçlük saptanmıştır. Bulgular, akut dönem sonrasında nörolojik, ruhsal ve günlük yaşam işlevlerinin izlenmesini destekler. Ancak araştırma yalnız seçilmiş erişkin sağ kalanları kapsar; tüm enfekte kişilerin riskini göstermez. Kontrol grubunun bulunmaması, hatırlama yanlılığı ve enfeksiyondan sonra geçen sürenin kişiler arasında değişmesi nedeniyle her yakınmanın doğrudan Nipah enfeksiyonuna bağlanması doğru değildir. Enfeksiyon öncesindeki eşlik eden hastalıkların sistematik kaydedilmemesi de yeni belirtilerin eski sorunlardan ayrılmasını güçleştirmiştir.