PİKA

Pika, besin olmayan ve besleyici değeri bulunmayan maddelerin en az bir ay boyunca tekrarlayıcı biçimde yenmesidir. Davranışın kişinin gelişim düzeyine uygun olmaması ve kültürel olarak benimsenen bir uygulamayla açıklanmaması gerekir. Küçük çocukların nesneleri ağızlarıyla keşfetmesi aynı şekilde değerlendirilmez; iki yaşın altında pika tanısı konmaz. Başka bir bozuklukla birlikteyse ayrıca klinik ilgi gerektiren ağırlık ve süreklilik aranır.

Yenilen maddeler toprak, saç, kâğıt, boya parçaları veya buz gibi farklı örneklerden oluşabilir. Pika için tanıyı tek başına doğrulayan bir laboratuvar testi yoktur; değerlendirme kişinin ve yakınlarının aktardığı yeme öyküsüne dayanır. Besin olmayan maddeleri yiyen kişi normal yiyecekleri de tüketebilir. Bu nedenle tabloyu yalnız yiyecek reddi veya iştahsızlık olarak görmek, öyküde önemli ayrıntıların kaçırılmasına yol açabilir.

Kişi bu davranışı utandığı için gizleyebilir; yargılamayan bir görüşme, yenilen maddelerin açıkça konuşulmasını kolaylaştırır. Komplikasyonlar maddenin özelliklerine göre değişir ve diş hasarı, enfeksiyon, sindirim kanalında tıkanma veya zehirlenmeyi içerebilir. Zehirli bir maddeye maruz kalındığından şüpheleniliyorsa belirtilerin ortaya çıkması beklenmeden sağlık değerlendirmesi istenmelidir. Her kişide aynı tedavinin işe yarayacağı varsayılmaz; nedenler ve riskler ayrı değerlendirilir.

Otizmli çocuklarda pika davranışının hangi ortamlarda ortaya çıktığı ve duyusal veya sosyal etkenlerle sürüp sürmediği araştırılır. Davranış değerlendirmesi, çocuğa uygun müdahalenin seçilmesine yardımcı olur. Aileye tehlikeli maddelere erişimi azaltma ve güvenli gözetim konusunda destek verilir. Uzman davranış desteği gerektiğinde yönlendirme yapılır; diş sağlığı, karın yakınmaları ve dışkılama alışkanlıkları da izlemde gözden geçirilir.

Kırk üç çalışmayı birleştiren meta-analiz, pika davranışı ile anemi arasında ilişki bulmuştur. Ancak bu bulgu, her pika olgusunun demir eksikliğinden kaynaklandığını veya eksikliğin her zaman pika sonucunda geliştiğini göstermez. İlişkinin yönü belirsizdir. Klinik bakımda saptanan eksiklik ve komplikasyonlar değerlendirilirken, yalnız bu gözlemsel ilişkiye dayanarak bütün kişilere aynı takviyeyi vermek doğru bir çıkarım değildir.