RETANSİYONE PLASENTA

Retansiyone plasenta, bebeğin doğumundan sonra plasentanın tamamının veya bir bölümünün rahimde kalmasıdır. Doğumun üçüncü evresindeki gecikme ile günler sonra fark edilen kalmış doku aynı zaman çizelgesinde değerlendirilmez. İlk durumda ekip plasentanın doğumunu ve kan kaybını izler; sonraki dönemde artan kanama, kötü kokulu akıntı ya da ateş yeniden başvurmayı gerektirebilir. Tedavisiz kalması ciddi kanama veya enfeksiyona yol açabilir.

NICE, aktif yönetimde otuz dakika, fizyolojik yönetimde altmış dakika tamamlanmayan üçüncü evreyi uzamış olarak tanımlar. Bu süreler hastanın durumundan bağımsız güvenli bekleme garantisi değildir. Plasenta kalmışsa damar yolu açılması, gerekli obstetrik birime transfer ve yeterli anestezi planlanır. Rahim içinin değerlendirilmesi veya elle çıkarma işlemi anestezisiz yapılmamalıdır; yetersiz ağrı kontrolü varsa değerlendirme durdurulup düzeltilmelidir.

WHO’nun güncel kanama rehberi, kanama gelişmemiş olsa bile plasenta otuz dakikada doğmamışsa elle çıkarma hazırlıklarına başlanmasını belirtir. Kanamasız retansiyonda sırf plasentayı çıkarmak için rutin uterotonik verilmesi önerilmez; postpartum kanama varsa kanama tedavisi uygulanır. Elle çıkarma sırasında antibiyotik koruması önerilir, ancak bu önerinin doğrudan enfeksiyon azaltıcı etkisine ilişkin kanıtın çok belirsiz olduğu da açıklanır.

Plasentayı ilaçla çıkarmak için araştırılmış seçeneklerden biri dilaltı nitrogliserindir. Birleşik Krallıkta yürütülen büyük, çift kör çalışmada bu uygulama elle çıkarma gereksinimini azaltmamıştır. Çarpıntı ve dolaşım değişiklikleri daha sık görülmüş; bu nedenle yalnız böyle bir ilaç denemek için gerekli işlemi geciktirmek uygun bir çıkarım değildir. Çalışmanın farklı retansiyon mekanizmalarını ayrı seçmediği de sonuçların yorumunda önemlidir.

Önceki doğumun sorunsuz olması sonraki doğumda bu komplikasyonun kesinlikle olmayacağını göstermez. Japonya’daki küçük bir kohortta ilk doğumunda retansiyon olmayan kadınlarda da sonraki doğumda yeni olgular görülmüştür. Araştırma yalnız düşük riskli, term, tekil vajinal doğumları incelemiş ve retansiyonu süreyle tanımlamıştır. Bu sınırlar nedeniyle tek bir yüzde tüm gebelere uygulanmamalı; geçmiş öykü, mevcut doğum koşulları ve kanama birlikte değerlendirilmelidir.