SANDALYEDEN KALKMA TESTLERİ

Sandalyeden kalkma testleri, oturma ile ayağa kalkma arasındaki geçişi standart koşullarda değerlendirir. Otuz saniyelik biçimde belirli sürede doğru tamamlanan kalkışlar sayılır. Bu yaklaşım, toplumda yaşayan yaşlılarda alt gövde kuvvetiyle ilişkili işlevsel performansı incelemek için geliştirilmiştir. Aynı hareketi kullanmak, farklı süre ve tekrar sayısına sahip bütün testlerin birbirine eşdeğer olduğu anlamına gelmez. Kullanılan biçim sonuçla birlikte yazılmalıdır.

Beş tekrarlı biçimde amaç, beş kalkma-oturma döngüsünü tamamlamak için gereken zamanı ölçmektir. Seçilmiş yoğun bakım sonrası hastalarda yapılan çalışmada süre başlangıç komutundan beşinci kalkış sonrasındaki oturuşa kadar ölçülmüştür. Testin başlangıç ve bitiş tanımı önemlidir. Başka bir uygulamadaki farklı bitiş noktasını kullanıp sonucu aynı referansla karşılaştırmak doğru olmaz. Yalnız saniye değerini kaydetmek yöntemi tanımlamaya yetmez.

Hareket yalnız diz kaslarının kuvvetine bağlı değildir. Yaşlı kişilerde yapılan araştırmada denge, duyu, reaksiyon zamanı ve psikolojik özellikler de performansla ilişkili bulunmuştur. Yavaş kalkma bu nedenle tek başına belirli bir kas hastalığını göstermez. Sonuç, kişinin ağrı ve hareketlilik durumuyla birlikte ele alınır. Test bir transfer becerisini gözler; bütün alt ekstremite kuvvetinin doğrudan cihaz ölçümü değildir.

İzlemde sürenin kısalması yararlı bir değişim olabilir, ancak önemli değişim için tek evrensel sınır yoktur. Güncel bir toplum çalışmasında yaklaşık bir buçuk saniyelik azalma, yaşam kalitesindeki olumlu değişimi ayıran bir eşikle ilişkili bulunmuştur. Bu bulgu belirli bir örneklem ve karşılaştırma ölçütüne aittir. Başka hastalıklarda aynı sayı otomatik olarak tedavi başarısı sınırı sayılmamalıdır.

Düşme değerlendirmesinde de bağlam korunmalıdır. Sağlıklı yaşlı erkeklerde yapılan küçük kesitsel araştırmada daha önce düşenlerin beş tekrarlı test süresi daha uzundu. Ancak aynı anda ölçülen ilişkiler, gelecekte kimin düşeceğini kesin olarak belirlemez. Test sonucu bütün düşme riskini tek başına açıklayacak bir hüküm yerine, daha geniş işlev değerlendirmesinin bir parçası olarak yorumlanmalıdır.