SCEDOSPORİUM ENFEKSİYONLARI

Scedosporium enfeksiyonları akciğer, deri, kemik, sinüs veya merkezi sinir sistemini tutabilir. Organ nakli ve hematolojik hastalık tedavisi önemli risk bağlamlarıdır. Erişkin invaziv hastalığında vorikonazol, uluslararası kılavuzun güçlü biçimde desteklediği başlangıç seçeneğidir.

Bununla birlikte, bir hastada Scedosporium saptanması her zaman aktif enfeksiyon anlamına gelmez. Bir üçüncü basamak merkezin 38 kişilik geriye dönük değerlendirmesinde başlangıçta on kişide enfeksiyon bulunmuş, izlemde iki kişi kolonizasyondan enfeksiyona ilerlemiştir. Bu ayrım yalnız bir sonuca bakılarak yapılmamalı; klinik seyir ve ilgili organ bulguları uzmanlar tarafından birlikte yorumlanmalıdır. Küçük serinin sonuçları, her kolonize kişide hastalık gelişeceğini veya tedavi gerektiğini göstermez.

Güney Hindistan’dan bildirilen 18 hastadan oluşan bir klinik kohortta kemik enfeksiyonu ve paranazal sinüs hastalığı öne çıkmıştır. Ortanca yaş elli dört yıl olarak bildirilmiş, hastaların altısında cerrahi girişim gerekmiştir. Yaygın enfeksiyon az sayıda görülmüş ancak kötü sonuçlarla ilişkili bulunmuştur. Bu gözlemler, alışılmış antibakteriyel tedaviye yanıt vermeyen kronik kemik veya sinüs hastalığında alternatif nedenlerin düşünülmesini destekler. Tek merkezli küçük bir seri tüm bölgelerin hastalık dağılımını temsil etmez.

Daha eski bir tedavi serisi, vorikonazol kullanılan 107 kişide genel başarılı yanıtı yüzde elli yedi olarak bildirmiştir. Başarı oranı tutulan organa göre farklılık göstermiş; deri ve kemik tutulumu, merkezi sinir sistemi hastalığından daha iyi sonuçlarla ilişkilendirilmiştir. Ancak bu seri günümüzde Lomentospora olarak sınıflandırılan olguları da içermektedir. Bu nedenle eski toplu yanıt oranı yalnız güncel Scedosporium cinsine ait kesin bir etkinlik oranı gibi sunulmamalıdır.

Tanısal ayrım ve tedavi planı enfeksiyon hastalıkları ile tutulan organın uzmanları tarafından birlikte yürütülmelidir. Kolonizasyonun enfeksiyona ne zaman ilerleyeceğini öngörmek güçtür; izlemde yeni organ yakınmaları ve klinik kötüleşme tekrar değerlendirme gerektirir.