SİKLOTİMİK BOZUKLUK

Siklotimik bozukluk, tam bir hipomani veya majör depresyon dönemi ölçütlerini karşılamayan yükselmiş ve çökkün duygudurum belirtilerinin uzun süreli dalgalanmasıdır. Yetişkinde en az iki yıl, çocuk ve ergende en az bir yıl süren örüntü değerlendirilir. Belirtiler bu sürenin en az yarısında bulunur ve iki aydan uzun belirtisiz aralık olmaz. Mani, hipomani veya majör depresyon dönemi öyküsü tanısal sınıflandırmayı değiştirir.

Duygudurum yükseldiğinde enerji, sosyallik ve dürtüsellik artabilir; uyku ihtiyacı azalabilir. Çökkün zamanlarda isteksizlik ve yavaşlama hissedilebilir. Belirtiler tam bir duygudurum dönemi kadar ağır görünmese de ilişkileri ve iş yaşamını etkileyebilir. Kişi yükselmiş dönemleri iyi hissettiği zamanlar olarak yorumladığı için yardım aramayabilir. Değişimlerin günlük yaşam üzerindeki etkisini fark etmek, değerlendirmeye başvurmayı kolaylaştırır.

Değerlendirme yalnız kişinin o günkü ruh haline dayanmaz; zaman içindeki seyir, uyku düzeni, davranış değişiklikleri ve tıbbi öykü birlikte ele alınır. Hekim fizik muayene veya laboratuvar incelemesiyle belirtilere yol açabilecek tıbbi sorunları araştırabilir. Kişinin izniyle yakınının gözlemleri de alınabilir. Günlük duygudurum ve uyku kaydı, dalgalanmaların biçimini anlamaya ve uygun tedavi planını oluşturmaya yardımcı olur.

Bakımın amacı belirtileri ve tekrarlarını azaltmak, günlük yaşamı daha dengeli hale getirmek ve ilerleyen duygudurum sorunlarını izlemektir. Psikoterapi kullanılabilir; bazı kişilerde ilaç da değerlendirilebilir, fakat herkesin ilaç kullanması gerektiği veya aynı ilaca yanıt vereceği varsayılmaz. Bazı kişilerde seyir uzun süre devam ederken bazılarında daha ağır yükselmiş veya çökkün dönemler gelişebilir. Bu değişiklikler yeniden klinik değerlendirme gerektirir.

Altmış iki kişilik randomize çalışmada, bilişsel davranışçı terapi ile iyi oluş terapisinin ardışık birleşimi klinik yönetimle karşılaştırılmıştır. Her iki grupta on seans uygulanmış; birleşik terapi grubunda belirtilerde daha fazla iyileşme görülmüş ve kazanımlar bir ile iki yıllık izlemlerde korunmuştur. Çalışma eski tanı ölçütleriyle seçilmiş küçük bir örneklemde yapılmıştır; her yaş veya eşlik eden hastalık için aynı etkinlik düzeyini kanıtlamaz.