STERKORAL KOLİT

Sterkoral kolit, sıkışmış ve sertleşmiş dışkının bağırsak duvarına uyguladığı basınçla ilişkili inflamatuvar bir durumdur. Genellikle kronik kabızlık zemininde gelişir; ancak yalnız yaşlı hastalara özgü değildir. Hareket kısıtlılığı, nörolojik hastalıklar ve bağırsak hareketlerini azaltan ilaçlar riski artırabilir. Basınç artışı kanlanmayı bozarak ülserasyon, iskemi ve perforasyona ilerleyebilir. Değerlendirmede amaç, yalnız dışkı yükünü değil duvar hasarını ve komplikasyonları da saptamaktır.

Başvuru biçimi her zaman tipik karın ağrısı ve kabızlık değildir. Çok merkezli bir acil servis çalışmasında karın ağrısının bulunmadığı kaydedilen hastalar çoğunluktaydı. Bu gözlem, ağrısızlığın hastalığı dışlayan bir bulgu olarak kullanılamayacağını gösterir. Araştırmada üç ay içinde hastalıkla ilişkili ameliyat ve ölüm de bildirilmiştir. Dolayısıyla yalnız ilk başvuru yakınmasına bakarak düşük risk sonucu çıkarılması uygun değildir.

Başlangıçta komplikasyonsuz olarak sınıflandırılan hastada izlem yine önem taşır. Japonya’daki bir erişkin kohortunda bazı hastalar konservatif tedavi sonrasında acil ameliyat gerektirmiş veya hastanede ölmüştür. Rebound hassasiyet, bağırsak duvarında gaz ve serbest sıvı gibi bulgular olumsuz sonuçlarla ilişkili bulunmuştur. Ancak analizler karıştırıcı etkenlere göre düzeltilmemiştir; bu işaretler tek başlarına doğrulanmış bir tahmin puanı olarak kullanılmamalıdır.

Tedavinin kapsamı klinik ağırlığa göre belirlenir. Acil bakımda sıvı desteği, dışkı birikimini gidermeye yönelik birden fazla yöntemin uygun biçimde seçilmesi ve gerektiğinde cerrahi görüş önemlidir. Enfeksiyon veya ağır komplikasyon düşünülen hastalarda parenteral antibiyotik gündeme gelir. Yatış gereksinimi değerlendirilmelidir; ancak bir tedavinin bütün hastalara aynı biçimde uygulanması yerine kişinin genel durumu ve riskleri dikkate alınır.

Yakın tarihli bir başka çok merkezli araştırmada, görüntülemede sterkoral kolit saptanan hastalarda doğrudan hastalığa bağlanan ciddi sonuçların seyrek olduğu bildirilmiştir. Araştırmacılar yatış kararının bütün klinik tabloya göre verilmesini önermiştir. Bu sonuç, daha ağır hastaları içeren serilerdeki riskleri geçersiz kılmaz. Farklı hasta seçimi ve sonlanım tanımları nedeniyle çalışmalardaki oranlar tek bir evrensel ölüm veya taburculuk riski gibi birleştirilmemelidir.