STRUMA OVARİİ

Struma ovarii, overde tiroid dokusunun baskın olduğu nadir bir teratom türüdür. Çoğunlukla benign seyirlidir; ancak bazı olgularda tiroid tipi kanser gelişebilir. Doku işlevsel olduğunda hormon fazlalığı da ortaya çıkabilir. Bu nedenle değerlendirme, pelvik kitlenin özellikleri ile tiroid fonksiyonlarını gerektiğinde birlikte ele alır; her over kitlesi hormon salgılamaz ve tiroid dokusu görülmesi tek başına maligniteyi göstermez.

Tanı öncesinde görüntüleme önemli fakat sınırlıdır. Struma ovarii, sıvı ve solid dokuyu farklı oranlarda içerdiği için ultrason, BT veya MR’da başka over tümörlerine benzeyebilir. MR’daki farklı sinyal alanları doku ve içerik çeşitliliğini yansıtır; tek bir radyolojik görünüm güvenilir biçimde tüm olguları tanımlamaz. Kesin sınıflandırma için histopatolojik inceleme merkezi önem taşır.

On altı histolojik olarak doğrulanmış olguyu inceleyen araştırmada büyük kistik alanlar, düzenli sınırlar, kalsifikasyon ve vasküler solid bileşenler öne çıkmıştır. Bu bulgular ayırıcı tanıda struma ovarii düşünülmesini sağlayabilir. Bununla birlikte küçük ve geriye dönük bir seri, maligniteyi dışlayan veya bütün adneksiyel kitlelerde aynı doğrulukla çalışan bir tanı algoritması oluşturmaz. Görüntüleme, klinik ve patoloji birlikte yorumlanır.

Malign hastalıkta tedavi, tümörün yayılımı ve patolojik riskine göre bireyselleştirilir. Lokalize hastalıkta over tümörünün çıkarılması yeterli olabilir; yüksek riskli durumlarda boyun tiroidinin çıkarılması ve radyoiyot gündeme gelir. Moleküler ve histolojik benzerlikler tiroid kanserlerini hatırlatsa da nadir hastalık verisi sınırlıdır. Geç nüks olasılığı nedeniyle malign olguların uzun dönem takibi önemlidir.

Adjuvan tedavilerin katkısına ilişkin çalışmalar kesin bir yanıt vermemektedir. Olgu raporları ve serilerinden 376 hastayı birleştiren sistematik derlemede tiroid odaklı ek tedavilerin belirgin sağkalım üstünlüğü gösterilememiştir. Bu sonuç tedavilerin yararsız olduğunu kanıtlamaz; yayın seçimi, hasta riskleri ve heterojen uygulamalar güçlü sonuç çıkarmayı sınırlar. Hasta seçimi ve ortak karar bu belirsizlik içinde yapılmalıdır.

Ekim 2026’da yayımlanan 203 olguluk geriye dönük analiz ise kapsamlı evreleme ve radyoiyotla hastalık ilerlemesi arasında prognostik ilişkiler bildirmiştir. Bu çalışma da randomize değildir; nüks azalması olasılığı kesin neden-sonuç kanıtı sayılmaz. Farklı gözlemsel sonuçlar, herkese aynı ek tedaviyi uygulamak yerine uzman merkezde risk temelli değerlendirmeyi destekler.