TELEREHABİLİTASYON

Telerehabilitasyon, rehabilitasyon hizmetlerinin iletişim teknolojileri üzerinden sunulmasıdır. Değerlendirme, eğitim, izlem ve tedavi gibi farklı hizmetleri kapsayabilir. Canlı görüntülü görüşme yanında daha sonra incelenen kayıtlar veya uzaktan izleme de kullanılabilir. Dolayısıyla terim yalnız bir egzersiz videosu göndermeyi anlatmaz; hizmetin içeriği ve profesyonel sorumluluğu ayrıca tanımlanmalıdır. Kullanılan teknoloji, klinik gereksinimin yerine geçmez.

Uzaktan veya yüz yüze bakım seçimi hastanın durumuna, tercihine, güvenliğine ve erişilebilir kaynaklara bağlıdır. Amerikan Fizik Tedavi Birliği rehberi bazı sağlık durumlarında benzer sonuçların elde edilebileceğini belirtir; bu ifade bütün muayenelerin uzaktan eşdeğer yapılabildiği anlamına gelmez. Yüz yüze ve uzaktan görüşmelerin birleştirildiği karma bakım da düşünülebilir. Uygulamanın uygunluğu kişiye özgü değerlendirilmelidir.

Görüntülü görüşme için çalışan kamera ve mikrofon, internet bağlantısı ve uygun ortam gerekir. İyi aydınlatılmış, sessiz ve özel bir alan hem iletişimi hem mahremiyeti destekler. Bağlantının çalışmaması görüşmenin tümüyle başarısız olması demek değildir; hizmet ekibi telefonla iletişim veya yeni randevu gibi seçenekleri değerlendirebilir. Teknik hazırlık, görüşme başlamadan yapılmalıdır.

İnme sonrasında yapılan bir araştırmada yüz yirmi dört kişiye eşit süre ve yoğunlukta kol hareket eğitimi verildi. Evden telerehabilitasyon, klinikte verilen tedaviye karşı motor sonuç bakımından aşağı kalmadı. Ancak çalışma belirli kol bozukluğu düzeyindeki ve inmeden belirli süre sonra alınmış kişilerle yürütüldü. Sonucu bütün hastalıklar, yaş grupları ve herhangi bir internet programı için garanti olarak görmek doğru değildir.

Daha yeni bir kanser rehabilitasyonu araştırması farklı bir tablo gösterdi. Yüz on yedi katılımcının yer aldığı çalışmada sekiz haftalık görüntülü grup egzersizi, tek yüz yüze değerlendirme ve öneri seansına eklenmesine rağmen yaşam kalitesinde üstünlük sağlamadı. Katılım düşüktü. Bu sonuç, erişim olanağı sağlamanın tek başına katılım veya daha iyi klinik sonuç garantilemediğini gösterir; hizmetin içeriği ve gerçekten alınan doz önem taşır.