TORASİK DUKTUS EMBOLİZASYONU

Torasik duktus embolizasyonu, lenfatik sistemin ana kanallarından kaynaklanan kaçağı görüntüleme eşliğinde kapatmayı amaçlayan girişimdir. Göğüste biriken şilöz sıvı nefes darlığı, öksürük veya göğüs ağrısına neden olabilir. İşlem açık ameliyat olmadan kaçağın kontrolünü hedefler; ancak her şilotoraks hastası için ilk veya tek seçenek değildir. Önce başka tedaviler önerilebilir.

Tedavi seçimi kaçağın nedenine bağlıdır. Ameliyat veya travma sonrasındaki yaralanma ile tümör, lenfatik akım bozukluğu ya da merkezi ven tıkanıklığı aynı mekanizma değildir. Eşlik eden şilöz asit de yaklaşımı değiştirebilir. Bu nedenle yalnız göğüste sıvı bulunması embolizasyon kararı için yeterli olmaz; hangi sorunun tedavi edileceği belirlenmelidir.

İşlem öncesinde lenfatik anatomi ve akımın değerlendirilmesi önemlidir. Lenfanjiyografi ve manyetik rezonans lenfanjiyografi, uygun klinik bağlamda tedavi planlamasına yardımcı olur. İncelemenin görevi, sıvı varlığını yeniden göstermekten çok lenfatik yolları ve olası kaçak yerini açıklamaktır. Kullanılacak görüntüleme yöntemi altta yatan nedene ve yanıtlanacak soruya göre seçilir.

NICE, kalıcı şilöz kaçakta yöntemin güvenlik ve etkinlik kanıtını sınırlı bulur. Uygulamanın özel klinik yönetişim, açık onam ve sonuç denetimi veya araştırma düzeni içinde yapılmasını önerir. Hasta seçimi diyetisyenin de katıldığı deneyimli bir ekipçe yapılmalı; işlem özel eğitim ve deneyimi olan klinisyenlerin bulunduğu uzman merkezle sınırlı kalmalıdır.

Eski bir merkez serisinde 109 hastanın yalnız 73’ünde kanal kateterize edilebilmiştir. Embolizasyon yapılan 71 hastanın 64’ünde kaçak düzelmiş; embolizasyon ve alternatif iğneyle kesinti stratejisinin tüm serideki başarısı 77/109 olmuştur. Bu ayrım önemlidir: yalnız teknik olarak tedavi edilebilenlerin başarı oranı, başvuran herkesin başarı olasılığıyla aynı değildir.

İşlemden sonra giriş yerinde ağrı olabilir ve hasta gözlem altında tutulur. Kaçağın durduğundan emin olmak için hastanede kalış gerekebilir. Ekibin verdiği ilaç, açlık ve günlük etkinliklere dönüş talimatları kişiye özgüdür; hazırlık veya taburculuk planı başka bir hastanın deneyimine göre değiştirilmemelidir.