UTERİN LEİOMYOSARKOM

Uterin leiomyosarkom, rahmin düz kasından gelişen nadir ve kötü huylu bir tümördür. İyi huylu leiomyomdan ve rahim iç tabakasından gelişen kanserlerden farklıdır. Kanama, pelvik ağrı ve kitle gibi bulgular iyi huylu hastalıklarla örtüşebilir. Özellikle menopoz çevresinde veya sonrasında büyüyen bir kitle değerlendirilmelidir; büyüme tek başına kesin tanı değildir.

Menopoz sonrası kanama veya adet dışı kanama olduğunda sağlık ekibine başvurulmalıdır. Bu belirtilerin çoğu zaman kanser dışı nedenleri bulunur, ancak değerlendirilmeden nedenine karar verilemez. Hekim sağlık öyküsünü alır, karın ve pelvik muayene yapar. Ultrason başlangıç incelemesi olabilir; bazı hastalarda MR ve ek testler gerekir.

Tanının kesinleşmesi çoğu kez ameliyatla elde edilen dokunun uzman patolog tarafından incelenmesine dayanır. Endometrial örneklemenin duyarlılığı sınırlıdır; negatif bir sonuç bütün rahim kası tümörlerini dışlamaz. Patolojide hücresel atipi, mitotik etkinlik ve tümör hücre nekrozu değerlendirilir. Alt tipler farklı ölçütler gerektirebildiğinden tek bir sayı tüm olgulara uygulanmaz.

Rahimle sınırlı hastalıkta temel cerrahi amaç, tümörü parçalamadan rahmi bütün olarak çıkarmaktır. Sarkom şüphesinde morselasyondan kaçınılmalıdır. Menopoz öncesinde evre I hastalığı olan seçilmiş kişilerde yumurtalıkların korunması ayrıca değerlendirilebilir. Bu, rahmin korunmasıyla aynı işlem değildir. Rutin sistematik lenf nodu çıkarılması önerilmez; şüpheli nodlar farklı değerlendirilir.

Tam çıkarılmış, morselasyon yapılmamış evre I leiomyosarkomda ameliyat sonrası izlem standart yaklaşımdır. Ek kemoterapi veya radyoterapi her hastaya otomatik uygulanmaz. Nüks riski ile tedavi zararları birlikte konuşulmalı; ileri veya ameliyat edilemeyen hastalıkta kullanılan rejimlerin erken evrede aynı yararı sağlayacağı varsayılmamalıdır.

Erken evrede ek kemoterapiyi gözlemle karşılaştıran randomize araştırma, hedeflenen 216 hasta yerine yalnız 38 hasta alınabildiği için kapanmıştır. Az sayıdaki hasta, sağkalım açısından güvenilir karşılaştırma yapılmasını engellemiştir. Bu çalışma ek tedavinin üstünlüğünü göstermemiştir; ancak eşdeğerliği veya her durumda yararsızlığı da kesin olarak kanıtlamaz.